کولي! به حرمت بودن، بايد ترانه بخواني
شايد پيام حضوري، تا گوشها برساني
دود تنوره‌ي ديوان، سوزانده چشم و گلو را
برکش ز وحشت اين شب، فرياد اگر بتواني
هر ديو شيشه‌ي عمرش، در بطنِ ماهي سرخي
ماهي شناور آبي، کِش راه و رخنه نداني
هر دختري سرِ ديوي، بنشانده بر سرِ زانو
چونان که کنده‌ي هيزم، برشِمش نقره نشاني
ديوانِ تشنه ي يغما، زان دختران پريسا
بردند از رخ و از لب، برد و عقيقِِ يماني
•
کولي! به شوق رهايي، پايي بکوب و به ضَربش
بفرست پيک و پيامي، تا پاسخي بستاني
برهستي تو دليلي، بايد ضمير جهان را
نعلي بساي به سنگي، تا آتشي بجَهاني
اعصارِ تيره ي ديرين، در خود فشرده تنت را
بيرون گرا که چو نقشي، در سنگواره نماني
•
کولي! براي نمردن، بايد هلاکِ خموشي
يعني به حرمتِ بودن، بايد ترانه بخواني...