دیروز یکی از دوستان که در حال حاضر در انگلیس زندگی می‌کند ولی قبلن آمریکا بوده است می‌پرسید، دلت برای آنجا تنگ نشده است. جواب دادم مگر می‌شود تنگ نشود. این طبیعی است که ما به محل‌هایی که در آن زندگی کرده‌ایم دلبستگی پیدا می‌کنیم. این دلبستگی فقط به مکان نیست بلکه به محیط و انسانهایی است که با آنها مأنوس بوده‌ایم. نمونه نزدیک‌تر برای من اصفهان است. احساس دلبستگی به اصفهان هنوز در من زنده است. هنوز به فکر دوران خوبی که در آنجا گذرانده‌ام و دوستان خوبی که در آنجا دارم هستم. این دلبستگی به این معنی نیست که قصد بازگشت به اصفهان و یا امریکا را دارم، فقط اینکه دلم تنگ می‌شود. این دلبستگی چیز بدی نیست. به قول یک پیر خردمند: لحظه‌های خوب زندگی مانند یک حساب پس‌انداز است که ما را در مراحل بعدی زندگی سرپا نگه می‌دارد.

This entry was posted by posted by مصطفی on Tuesday, July 24, 2007 at 8:37 PM. |